Archief

login



Pepernoten in Shanghai PDF Print E-mail
Geschreven door Jeroen   
dinsdag, 16 december 2008 18:09

Pepernoten? We moesten er iets voor over hebben dit jaar! Om 7 uur 's ochtends voor hotel Hong Ha in Hanoi bleek daar inderdaad de bus naar Nanning te vertrekken. Voor 300.000 VND (15 euro) zouden we aan het einde van de dag in Zuid-China zitten. Een stuk goedkoper dan de $34 die ons bij diverse reisbureautjes in het centrum voor het busticket werd gevraagd. Een dag eerder, toen we terugkwamen van onze boottrip in Halong Bay, lag netjes ons paspoort met Chinees visum op ons te wachten. Geregeld bij Tropical Sails, waar we ook de boottrip hadden geboekt, zonder dat we een enkel formulier hoefden in te vullen. En dat terwijl we bij de Chinese ambassade er niet in slaagden op tijd (de ambassade ging al om 11.00 uur dicht) onze aanvraag in te dienen. Dit omdat we niet alleen ons paspoort, maar ook een kopie van ons Vietnamese visum (hadden we natuurlijk niet bij ons) en een uitgebreide vragenlijst moesten invullen.

Het passeren van de Vietnamese grens bestond uit het gooien van je paspoort op een stapel achter het loket en geduldig wachten tot jouw paspoort er bij een ander raampje weer uitkwam. Vervolgens met de bagage op een golfkarretje naar de Chinese grens. Onderweg nog 3.000 VND toegang betalen, maar dat valt de overzien. De bus zou blijkbaar in Vietnam achterlblijven. Na het invullen van het arrival formulier, een strenge blik van de douanebeambte op ons paspoort met visum en een extra vraaggesprekje met Helmi in het Chinees, kwamen we zonder problemen China binnen. Op weg met het golfkarretje naar de bus weer een controle van ons paspoort en dan denk je dat je er bent, maar zelfs toen de bus net op weg was werden onze paspoorten en visa nog een keer gecontroleerd door een nors kijkende politieman. Aan het einde van de dag waren we inderdaad in Nanning.

Het volgende traject zou bestaan uit een tweedaagse treinreis naar Shanghai. Het was maar goed dat we besloten hadden een extra rustdagje door te brengen in Nanning, het shopping paradijs voor chinezen in het zuiden van China. De door ons gewenste 'soft sleeper' (met z'n 4-en in een afsluitbare coupe) bleek namelijk niet beschikbaar. ze hadden alleen maar 'hard sleepers' en wel 2 op de bovenste rij. Wat dat betekende realiseerde we ons pas toen we 's ochtends om 11.16 uur - na een noedelsoepje voor ontbijt, maar daar zijn we inmiddels al zo aan gewend dat het lekker begint te worden - als enige Westerlingen tussen alle Chinezen op de trein stapten. Ons treinstel bestond uit 10 niet afsluitbare coupe's met ieder 6 bedden en twee 'squad' toiletten. Wij hadden ieder een bed zo'n 40 cm onder het plafond. De bedden werden niet ingeklapt, zoals we op gewend waren in de discotrein op weg naar de wintersport, dus we zaten op de klapstoeltjes aan het raam. Nou dan denk je wel even terug aan onze boottrip in Halong Bay.....

Na kennisgemaakt te hebben met onze medepassagiers, een Singaporees (zij) / Iers (hij) stel werden we hartelijk welkom geheten door het personeel: kapitein, mechanicien, kok, bediende en gids. 5 op 4, niet slecht. En ook onze hut kon er goed mee door, 2 2-persoons bedden! We hadden al lange tijd niet meer zo ruim geslapen. Na een uitgebreide lunch, het leek niet op te houden met de nieuwe gerechten die werden opgediend door onze bediende, werd het tijd voor de nodige inspanning: Kayakken tussen de rotsen. Terug op de boot werd het vat met rijstwijn vakkundig soldaat gemaakt samen met de bemanning, onder aanvoering van onze Singaporese reisgezel. Ook de volgende dag stond er een flink stuk kanoen op het programma, zodat er weinig gelegenheid was plat te gaan op het dek en daar deden we het toch eigenlijk een beetje voor. Maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door het diner. De bemanning had een grot met behulp van kaarslicht volledig omgetoverd tot een 5-sterren restaurant, waar een heerlijk diner werd geserveerd met een goed glas wijn (o.e.k.)!

Terug in de trein naar Nanning werden we regelmatig verrast door het personeel dat allerlei spulletjes te koop aan kwam bieden: souvernirs, fruit en tandenborstels, altijd handig. Onze buurjongen had zijn levende schildpadden (alhoewel ik denk dat ze niet een heel lang leven voor de boeg hebben) meegenomen, dus dat zorgde voor het nodige vertier. Na een nachtje onder het plafond, een noedelsoepje en nog een uur of 8 op het klapstoeltje kwamen we in Shanghai aan, waar onze familie ons op het station stond op te wachten. Thuis bij Liesbeth en Jeroen van der Zanden werden we verrast met Nederlandse lekkernijen: pepernoten, drop, kaasblokjes en ouderwets Hollandse gezelligheid. Lekker!

Commentaar
Toevoegen
Gezellig!
Ellen (62.45.8.xxx) 2008-12-17 23:27:34

Ha luitjes, het is vast heerlijk om na al die maanden tussen vreemden, weer
lekker bij familie te zijn! Het zou leuk zijn als papa- en mamabeer en de andere
broers en zussen ook zouden komen!

Doe je de groetjes? Veel liefs van Ellen
Schrijf commentaar
Naam:
Email:
 
Onderwerp:
 
 
Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

3.25 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

LAST_UPDATED2
 
 

Zoeken

Poll

Zullen we een boek schrijven over onze reis?
 

Random foto

No images