Archief

login



Wodka, karaoke en thee PDF Print E-mail
Geschreven door Jeroen   
dinsdag, 09 december 2008 02:23

Het begon al veelbelovend, de eerste dag dat we in Vietnam arriveerden. Nadat we een dagje zonder Lonely Planet door Dien Bien Phu hadden gezworven (je mist hem toch wel) en onszelf een nieuw kapsel hadden laten aanmeten kwamen we on een lokaal 'hotpot' tentje terecht. We kennen het concept inmiddels, dus we hadden ons snel gesettled achter onze bouillon pan. We dachten natuurlijk met onze nieuwe kapsels niet op te vallen, maar als een van de weinige westerlingen in de stad, werden we door de Vietnamese restaurant gasten direct opgemerkt en enthousiast begroet. Ze hadden al een aardig wodkaatje (rijstwijn) achter de kiezen en wij moesten er ook aan geloven. Met iedereen persoonlijk proosten en dan het glaasje in een keer achterover! En het liefst ook nog samen op de foto ........ En wij hadden nog wel opgekeken tegen ons bezoek aan Vietnam. Volgens reizigers die we onderweg hadden ontmoet zouden de Vietnamezen nors en alleen maar op ons geld uit zijn.

Onze volgende tussenstop op weg naar het toeristische Sa Pa was Lai Chau. New Lai Chau wel te verstaan, want bij het oude Lai Chau gaan de Vietnamezen een dam bouwen, met als effect dat het hele dorp onder water komt te staan. Iedereen moet dus verhuizen en er wordt een nieuwe stad gebouwd. Hier was helemaal geen westerling te bekennen, maar ook hier vloeide de wodka rijkelijk en mochten ook wij meedelen in het drankplezier. Proost! Wel gek als de hotelpersoneel bij terugkomst van het diner vraagt of je nog zin hebt in een disco feestje en je dan in een privé karaoke kamer terecht komt. Maar goed, konden we in alle beslotenheid alvast oefenen voor wat ons later te wachten zou staan .......

In Sa Pa voel je je net een wintersport toerist in carnavalstijd, maar dan in een week dat er net geen sneeuw ligt. Dus maar snel een tour van vier dagen geregeld naar Ha Giang province. In het uiterste noorden van Vietnam, tegen de Chinese grens. Stond ook niet in Lonely Planet, maar onderweg weer van iemand gehoord dat we hier echt naar toe moesten. Je hebt er een speciale permit voor nodig. Zonder gids en auto met bestuurder kom je er niet in.

Het was ook echt heel bijzonder. Ruige bergen, afgewisseld met rijstvelden en kleine dorpjes en stadjes. Onze gids bracht ons op plaatsen waar we zelf inderdaad nooit zouden komen en restaurantjes waar we zelf niet zo snel naar binnen zouden gaan, maar waar we heerlijk hebben gegeten! Iedere maaltijd wordt afgesloten met een kopje groene thee. Die thee drink je aan een andere tafel dan waar je de maaltijd hebt gegeten. Op de theetafel staan ook de tandenstokers. Bij de eerste lunch had ik het kopje thee afgeslagen, groene thee is nu eenmaal niet mijn favoriet, maar ik kreeg het idee dat dat niet echt werd gewaardeerd. De volgende maaltijden dus maar netjes mijn theetje opgedronken. Het is een soort sociaal moment na het eten. En we zouden nog heel wat van dat soort theemomenten krijgen, niet alleen na het eten.

Het gebied wordt bevolkt door Hmong en Tai minderheden. Voor de wekelijkse markt trekken ze hun meest kleurrijke kleren aan, schitterend! Dankzij oinze gids hebben we een aantal huizen van Hmong en Tai families bezocht. Overal werden we heel vriendelijk ontvangen. Overal een kopje groene thee, en nog één en nog één. Ik begon het bijna lekker te vinden. Wel perfect dat we een gids bij ons hadden, nu konden we, met behulp van zijn tolk-werk, ook echt met de mensen converseren. Zelf hadden we ons fotoboekje bij ons met foto's van ons huis, Den Haag en onze families en pennen voor de kinderen. Werkt erg goed! Opvallend hoe betrokken de mensen zijn bij de opbouw en de voortuitgang van Vietnam en natuurlijk hoe vriendelijk. Overal moesten we maar weer een keer terug komen, maar dan wel met onze kinderen...........

De laatste 2 nachten verbleven we in een nieuw resort 5 km buiten Ha Giang town, het was net een maand open. In het restaurant stond .......... een karaoke set. Het ultieme vermaak voor de gemiddelde Vietnamees en dus ook voor onze gids. Na het diner moesten we eraan geloven en stonden we voor de TV liedjes te zingen. Gelukkig waren we (bijna) de enige gasten in het resort, want de hele omgeving kon meegenieten (not) van ons gezang. De tweede avond in het resort waren er nog 2 Vietnamese families aan het dineren. We werden direct uitgenodigd om mee te eten, terwijl we net in een restaurant in de stad hadden gegeten, maar volgens de gids konden we echt niet weigeren, dat zou zeer onbeleefd zijn. Hetzelfde gold voor de wodkaatjes, eerst één met de hele famile en daarna één met iedereen persoonlijk en nog één ...... Gezelligheid dus en daar hoort natuurlijk ook karaoke bij, dus stonden we met de hele familie lekker liedjes te zingen voor de TV. Gelukkig hadden we geoefend! Toen die families naar huis gingen (ze kwamen alleen het restaurant van het nieuwe resort checken) wilde onze gids natuurlijk ook nog een paar nummertjes met ons ten gehore brengen. Can I have the first part of this song? Sure!

Het was een gedenkwaardige tour!

Commentaar
Toevoegen
Hahahaha
Ellen (82.175.97.xxx) 2008-12-11 00:08:37

Wat grappig, jullie avonturen "bij de mensen thuis"! Ik zou me af en toe
toch wel opgelaten voelen, als je niet weet hoe je je moet gedragen. Maar zo te
horen doen jullie lekker mee en hebben die mensen ook nog een mooi verhaal om te
vertellen...

xxx
Schrijf commentaar
Naam:
Email:
 
Onderwerp:
 
 
Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

3.25 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

LAST_UPDATED2
 
 

Zoeken

Poll

Zullen we een boek schrijven over onze reis?
 

Random foto

No images