Archief

login



Schapen en kamelen PDF Print E-mail
Geschreven door Helmi   
dinsdag, 29 juli 2008 20:10

Hier keken we erg naar uit: een 7-daagse expeditie door de Gobi woestijn! Ons enthousiasme werd ietwat bekoeld toen wij op de beloofde dag om 11 uur arriveerden bij de touroperator. De auto was stuk....maar een nieuwe was onderweg werd ons verteld. We vonden het niet zo erg om even te wachten...konden we mooi internetten. Het werd 13 uur, 14 uur, 15 uur...we werden even zoetgehouden met een lunch. Deze lunch was al een mooi voorproefje van het eten tijdens de rest van de tocht, maar daarover later meer. Op onze vraag of het wel verstandig was om te vertrekken kregen we van onze gids met de naam 'Bijna' (hoe toepasselijk in deze omstandigheid) te horen dat dat geen probleem zou zijn, onze chauffeur kon het wel aan om in het donker over karrespoortjes te rijden, we zouden alleen midden in de nacht arriveren bij ons slaapadres. Toen het 16 uur was geweest en er nog steeds geen auto was hebben wij hem dwingend toch vriendelijk laten weten dat als het aan ons ligt wij de volgende ochtend vertrekken. Voor hem bleek dat ook geen probleem...uit schuldgevoel heeft hij een suite (op z'n Mongools, dus geen 4-sterren) voor ons geregeld in een hotel. Wij waren inmiddels een beetje sceptisch (we wisten inmiddels dat het in Mongolie niet zo nou komt) en vroegen ons af of de volgende dag wel een auto klaar zou staan... 

  De volgende ochtend om half acht sharp....daar stond ie voor ons te glimmen. Een grijs Russisch 4-wheel drive busje (merk en jaar onbekend) geheel aan de binnenkant bekleed tegen eventuele kop- en schouderstoten. Het busje was berekend op 8 personen, dus hadden wij met z'n vierjes (incl. chauffeur en gids) alle been- en billenruimte. Als je zo zeven dagen lang circa 6 uur per dag op elkaars lip zit leer je al snel elkaars eigenaardigheden kennen. Onze gids Bijna heeft bijna iedere minuut dat wij onderweg waren geslapen en onze chauffeur had als hobby onze gids op brute wijze wakker te maken (slaan, spugen, etc.). Dit alles onder begeleiding van een gezellig muziekje uit de casetterecorder. Er waren twee bandjes met Mongoolse muziek aanwezig, waarvan er duidelijk 1 bandje met 1 speciaal nummer favoriet is (hierin zingt de zanger erg gepassioneerd over de lekkere thee die zijn moeder voor hem maakt). Jullie zullen begrijpen: na zeven dagen van gemiddeld zes uur rijden konden wij uit volle borst in onvervalsd Mongools meezingen (de melodie zit nu nog steeds in m'n hoofd).

Niet alleen de muziek was een beetje eentonig...ook het eten was niet erg gevarieerd. Je moet begrijpen dat de meeste huishoudens in Mongolie geen diepvries hebben. Dus een koe of een varken slachten in de zomer geeft een overproductie aan vlees. Het kleinere schaap is daarom veel geschikter. Vooral als je het vlees droogt en rookt, dan blijft het lekker lang goed. Schaap stond dus op het menu. Meestal met rijst, maar af en toe ook in variatie met spagetti, nassi, bami, nudels. De niet-vega's onder ons die kennen vast wel het typisch smaakje van een mals lamskarbonaadje...vermenigvuldig die smaak met 10 en je krijgt een idee van hoe schaap smaakt. De smaak kon weggespoeld worden met schapen-, geiten-, paarden- of kamelenmelk. Mijn mond trekt nog samen bij de herrinnering aan die zure bocht (soort extra sterke vloeibare feta). Gelukkig had ik van te voren wat research gedaan en had ik de gids verteld dat ik bijna geen vlees lust. Mijn vlees werd gelukkig vaak vervangen door wortel- of koolsalade (meer groeten kennen ze natuurlijk ook niet in de woestijn). Jeroen was een echte bikkel en probeerde wel wat schaapies naar binnen te werken. De setting waarin wij onze maaltjes verorberden was meestal een typisch Mongoolse ger-tent. Soms ingericht als restaurant wanneer wij in Ger-kampen (soort campings, waar wij meestal de enige gasten waren) overnachten of soms in ons eigen Ger-tentje als wij bij familie's thuis sliepen. De lunch was vaak onderweg (bij eenvoudige restaurantjes) of als pick-nick voorbereid bij de Gerkampen.

Zoals eerder geschreven waren we ongeveer zes uur per dag aan het hotsen en knotsen over karresporen. Het is echt ongeloofelijk hoe die chauffeur in die eindeloze vlakten met vaak een wirwar aan karresporen de weg wist te vinden. Het uitzicht veranderde vaak per uur (wat niet veranderd was de 'weidsheid' ervan). Elke keer was de begroeing (gras of struikjes), kleur zand en relief (vlak, glooiend of heuvelachtig) weer anders. Elke dag zagen we wel wat bijzonders: rotsformaties, valleien (met roofvogels en 'ijs' (ja, je leest het goed), zandheuvels, kloosters etc. Af en toe passeerden we een spookstadje (nooit meer dan 1 per dag) en regelmatig zagen we witte stipjes van gertentent en de bijbehorende kuddes schapen, geiten, paarden en kamelen. Ook hebben we veel soorten vogels, knaagdieren, gazelles gezien en een nachtelijke huil van een wolf gehoord. 

Zo wisselend als het uitzicht zo was ook het weer: we hebben dagen gehad van ong. 25 graden en bewolkt en dagen met een zinderende zon waarin het wel 35 graden kon worden. ' s nachts heb ik het zowel heel warm als heel koud gehad. Soms lag je op een bed dat niet veel meer voorstelde dan een plank en soms had het meer weg van een 'hangmat'. Soms ging je slapen met een vogel (nee, een andere dan Jeroen) in je tent en soms werd je wakker met een tor op je hoofd. De ene keer kreeg je makkelijk contact met een nomadenfamilie (elkaar foto's bekijken en spelletjes spelen, zo hebben we zelfs een leuk spelletje met schapenbotjes gekregen) en de andere keer helemaal niet. De ene keer was er een wc en douche (straaltje lauwwarm water) aanwezig en de andere keer werd je geacht je behoeften in het open veld te doen. 

Al met al was het een super leuke en mooie tocht geweest en waren we na 7 dagen van gemiddeld zes uur per dag van hobbelen, staren, dagdromen, slapen en lachen heerlijk vermoeid en voldaan. Ook hadden wel een beetje honger...de laatste dag bij een nomadenfamilie kregen we echt geen hap eten door ons keel (zo ranzig was het). Gelukkig hebben ze in UB wel wat 'westerse' restaurantjes waarin we onze buikjes (die inmiddels toch wel een maatje gekrompen waren) weer rond kunnen eten.

 

Commentaar
Toevoegen
Schrijf commentaar
Naam:
Email:
 
Onderwerp:
 
 
Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

3.25 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

LAST_UPDATED2
 
 

Zoeken

Poll

Zullen we een boek schrijven over onze reis?
 

Random foto

No images