Archief

login



In het Ger-kamp van Bert de Groot (deel 2) PDF Print E-mail
Geschreven door Jeroen   
dinsdag, 29 juli 2008 19:10

Als ik dit vervolg schrijf is het inmiddels weer een week later en hebben we onze tour door de Gobi-woestijn achter de rug. We konden deel 1 alvast schrijven, omdat het busje waarmee we de woestijn in zouden gaan er niet was op de ochtend van vertrek. Volgens de gids Bijna (ja dat is zijn naam), was het oorspronkelijke busje kapot en was het moeilijk een vervangend busje te regelen. Na een aantal keren 'Het busje komt zo' was het inmiddels een uur of 16.00 en hebben we op ons aandringen besloten een dag later te vertrekken.

Maar goed, verder met ons Bert de Groot Ger-avontuur: Daar stonden we dus rond een uur of 7 's ochtends op het meeting point van het station van Ulan Bataar. Geen Bert de Groot te bekennen. Eerst natuurlijk het hele station uitgekamd op mogelijk een ander meeting point, maar nee, dit was het enige meeting point en we mochten volgens de bijgeleverde instructies het station niet verlaten, voordat we Bert de Groot ontmoet hadden. De HTC Touch telefoon van Jeroen gaf geen reactie meer (het is fijn dat hij zo klein is, maar verder, ik moet er in ieder geval nog steeds aan wennen, overigens ook in St. Petersburg is de HTC Touch helemaal hot, er wordt daar in ieder geval flink voor geadverteerd) en op de ' good-old' Nokia van Helmi kregen we de in gesprek melding bij het draaien van het nummer van Bert de Groot in Mongolie (achteraf helemaal niet onlogisch). Ondertussen moeten we alle Mongoolse gidsen die ons een tourtje wilden aanbieden of ons in hun hotel wilden krijgen van ons afschudden. Gelukkig blijven ze wel vriendelijk en niet te opdringerig. Op dat moment komt er een klein gedrongen mannetje aanlopen en dat blijkt Bert de Groot te zijn. Bert is 10 jaar geleden met een Jeep door Siberie naar Mongolie gereden en heeft daar zijn vrouw ontmoet. Na een aantal jaren samen rond de wereld te hebben gereisd, hebben ze zich, toen ze kinderen kregen, 7,5 jaar geleden definitief in Mongolie gevestigd. Alleen de exacte aankomst tijd van de trein wist hij niet. Dat was ons eerste signaal dat het hier in Mongolie allemaal niet zo op de minuut/uur/dag aankomt.

Het door Bert aangeboden ontbijt in de stations restauratie, waar iemand die meer dood dan levend op de grond lag ondertussen professioneel werd afgevoerd, sloegen we nog even over, want we voelden ons nog niet helemal jofel. Voordat we naar het Ger-kamp gebracht werden, moest er eerst nog vlees worden ingekocht, want we zouden goed te eten krijgen bij Bert. Dus naar de vleesmarkt. De foto's die we stiekum (je mocht er eigenlijk niet fotograferen) gemaakt hebben, kunnen we nu helaas niet vanwege technische beperkingen op de site zetten, maar ze zijn in ieder geval niet geschikt voor hard-core vegetariers. Geslachte schapen worden in busjes vol aangevoerd. Die busjes staan allemaal met de achterklep open op een centraal marktplein en af en toe worden er een of meerdere geslachte schapen door een koper uitgehaald en in de achterklep van zijn auto geladen. Bert liep naar de overdekte hal, waar je ook delen van schapen, koeien, paarden etc. kon kopen, om inkopen te doen voor ons avondmaal. Zag er in ieder geval iets hygienischer uit. Ook wij moesten het vlees dat was ingekocht, samen met de groenten die in een andere hal werden gekocht, natuurlijk nog afgevoerd krijgen naar het Ger-kamp. Het paste in ieder geval niet in de achterbak van onze auto met chauffeur en het opleggertje dat Bert had geregeld 'komt zo, even wachten .......'. Dat duurde Bert te lang, dus maar een andere oplegger geregeld, die daar toch stond te wachten (waarop?). We konden dus eindelijk op weg naar het Ger-kamp. Wij met de auto met chauffeur en Bert met de oplegger. Inmiddels hadden we ook de 'worker' met dochter en vrouw opgepikt bij een of andere supermarkt. "Leuk dat jullie nog even inkopen hebben gedaan," zie Bert toen we met een boodschappentasje met koekjes en snoepjes uit de supermarkt kwamen, "maar bij ons wordt je volledig verzorgd hoor!" Via een Ovoo (een bergje stenen waar je drie keer omheen moet lopen om de goden om een goede reis te vragen) en de ' Turtle Rock' kwamen we na 1,5 uur rijden uiteindelijk uit bij een veldje, waar niets op stond. Van de chauffeur die geen Engels sprak begepen we dat we hier niet verder konden met de auto (dat hadden wij ook al gezien, want we stonden naast een rivier) en we moesten hier 'even wachten'  op Bert. Na een uur wachten begon het te regenen, na 1,5 uur wachten begonnen we ons af te vragen wat we hier deden, na 2 uur wachten vroegen we de chauffeur of het niet tijd werd om Bert te bellen en op het moment dat de chauffeur op een heuvel stond om te gaan bellen (we hadden geen bereik op het veldje war de auto stond) kwam daar een Jeep met ..... Bert!

Toen we eenmal in de Jeep zaten, waarin overigens een ongelooflijke lijkenlucht hing en die vol met vliegen zat; Bert had het hondenvoer (afvalvlees) een nachtje in de Jeep laten liggen en de volgende ochtend zat hij vol met vliegen en maden, vreemd; begrepen we waarom we inderdaad moesten wachten en niet met de auto via een andere weg bij het Ger-kamp konden komen. We gingen meerdere riviertjes door en kwamen onderweg 2 Jeeps tegen die vastzaten in de modder of met pech waren achtergelaten. Nu waren we dus echt in het Ger-kamp, waar de honden, varkens en de vrouw van Bert ons welkom heetten, terwijl het regenwater door de gaten in de tent naar binnen droop. 

Commentaar
Toevoegen
Leuk verslag
Anton Tieleman (81.58.8.xxx) 2008-07-29 21:26:53

Vandaag weer even een snelle blik op jullie reisverslag. Het leest met veel
genoegen en de mooie plaatjes doen de rest.
Geniet er van!
Schrijf commentaar
Naam:
Email:
 
Onderwerp:
 
 
Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

3.25 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

LAST_UPDATED2
 
 

Zoeken

Poll

Zullen we een boek schrijven over onze reis?
 

Random foto

No images