Archief

login



In het Ger-kamp van Bert de Groot (deel 1) PDF Print E-mail
Geschreven door Jeroen   
maandag, 21 juli 2008 17:49

Soms kom je wel eens op van die plekken waarvan je denkt 'wat moet ik hier? maar als ik morgen wakker word is het vast heel fijn!'. Dat gevoel had ik toen we aan kwamen op een grote groene vlakte met koeien, geiten en paarden en een aantal witte Ger-tenten in de modder, want het had net geregend. Rond (en ook in) die Ger-tenten, het water stond overigens ook binnen, er zaten een aantal gaten in het dak waardoor het regen water naar binnen kwam toen het weer begon te regenen, liepen 11 (maar dat wist ik toen nog niet) honden, een paar varkens, twee kinderen, Bert de Groot (altijd met mobiele telefoon) en zijn vrouw en een aantal 'workers' (pa en ma met kind) die we net in Ulan Bataar (UB voor de echte reiziger ontdekte ik al snel) hadden opgehaald.

We hadden net een toch wel zware treinreis achter de rug van Irkutsk naar Alan Bataar (UB), niet zozeer door de treinreis zelf, alswel door ons gehaaste vertrek uit Listvyanka (busje kwam om 12.30 i.p.v. 17.00 uur, niet zo lekker als je de hele nacht meer op de pot hebt gezeten dan in bed hebt gelegen vanwege waarschijnlijk het gerookte visje van de dag ervoor) en het vele wachten in of buiten de trein in de hitte. Voordat we in de trein stapten hadden we immers al een middag wachtend doorgebracht op het terras in Irkutsk. We konden of wilden niet veel meer dan een bordje rijst met een glaasje appelsap. De trein vertrok om 20.35, 15.35 Moscow time, want hoewel je gedurende de hele treinreis 5 tijdzones passeert, handhaven ze de gehele treinreis Moscow time, ook op de stations! In de trein hoef je gelukig niet veel meer dan dat en ook deze keer hadden we het getroffen, want we hoefden onze coupe (met flatscreen, maar geen idee hoe dat ding aan moest) maar met 1 medepassagier te delen. Een Russchisch jongetje die geen woord Engels sprak, dus van conversatie kwam het niet, maar we waren toch niet echt in die stemming. De volgende ochtend vroeg (ik lag eigenlijk nog te slapen, maar je bent toch altijd alert in zo'n trein) stapte hij uit en stapten een Mongools meisje en ha

(dit is de eerste test met de 'lees meer' mogelijkheid, gaat volgende keer vast beter want ik weet niet hoe je dat kan aanpassen) ar moeder onze coupe binnen. Na een korte kennismaking (het meisje sprak een beetje Engels!) weer terug naar bed.

Toen we echt wakker werden (begin van de middag ergens) begon HET GROTE WACHTEN. We konden de trein uit bij het stationnetje aan de Russchisch grens, wachten op de paspoort controle (14.30?) en op 100 meter zat er een marktje waar ze speelgoed en kinderkelding verkochten (heb je op dat moment echt nodig natuurlijk) en op 150 meter een winkeltje (kwamen we later om 14.25) achter. Lange rij voor de kassa, dus toch maar geen inkopen gedaan, want de trein leek echt te vertrekken. Dat was ook zo, alleen onze twee wagonnetjes bleven eenzaam achter (en wij dus ook) en geen paspoort controle te zien.

Wachten, wachten, wachten, konden we nu nog wel of niet naar dat winkeltje, ok Helmi blijft bij de trein en Jeroen gaat boodschappen doen met mobiel aan voor het geval de trein dreigt te vertrekken. Nou dat laatste wat dus voorlopig niet het geval en uiteindelijk hebben we daar zo'n uur of zes gestaan en hadden we die hele winkel drie keer opnieuw kunnen leegkopen en opnieuw inrichten. Wel leuk geconverseerd met Mongoolse dochter en moeder. Foto's van thuis (had Helmi meegenomen) doen het erg goed (wie is broer zus van wie? ze weten het zo te herkennen).

Maar uiteindelijk, na geslaagde paspoortcontrole en douane formaliteiten, vertrok hij toch, om na zo'n 30 minuten weer stil te staan aan de Mongoolse grens (Sukabathar) voor de volgende paspoortcontrole en douane formulieren. Hier mochten we de trein niet uit (dat begreep ik tenminste uit de gebaren van de soldaat die onze treindeur stond te bewaken). Nadat we onze paspoorten weer terug hadden gekregen en onze coupe zorgvuldig (not) gecontroleerd was door de grenspolitie, mochten we er dan toch uit voor het hoognodig toiletbezoek (als de trein tilstaat zijn de toiletten afgesloten). Onze wagonnetjes werden weer aangekoppeld aan een grote trein en ja we waren nu echt in Mongolie op weg naar Ulan Bataar (UB). Nog 1 nachtje slapen en we zouden vertoeven bij een Mongoolse familie in een Ger kamp. Bert de Groot zou ons opwachten bij de informatie desk in de centrale hal op het station.

Aangekomen in Ulan Bataar station geen Bert de Groot en de telefoon deed het ook niet meer ... (wordt vervolgd).

 

Commentaar
Toevoegen
Spannond!
Ellen (62.45.93.xxx) 2008-07-22 03:36:00

Jullie maken er een spannend verhaal van zeg, een echte cliffhanger...

Ik zou
willen dat ik iets kon melden met enige nieuwswaarde, maar helaas. Het is hier
komkommertijd. We zijn vorige week naar 't concert van Doe Maar geweest, dat was
gaaf. Het nieuws van gisteren was dat Suus (eindelijk) zonder speentje slaapt.
En het nieuws van de dag is dat ik in m'n lip ben gestoken door een horzel, ik
zie er uit alsof m'n lipvergroting is mislukt, hahaha.

Wij vertrekken
zaterdag met de kids naar daar waar de zon schijnt, waarschijnlijk een weekje
Frankrijk. En daarna met z'n tweetjes nog twee weken... Heerlijk, grote
vakantie!

Veel liefs van Ellen
Schrijf commentaar
Naam:
Email:
 
Onderwerp:
 
 
Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

3.25 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

LAST_UPDATED2
 
 

Zoeken

Poll

Zullen we een boek schrijven over onze reis?
 

Random foto

No images