Archief

login



Een warm onthaal in een koud Nieuw Zeeland PDF Print E-mail
Geschreven door Helmi   
zondag, 15 maart 2009 10:43

Onze eerste gekookte maaltijd na 8 maanden (zelf gemaakte tomatengroentensoep) was zelfs met het ontbijt nog lekker en voor ons een welkome variant op de noodelsoep. Hierna hebben we nog wel zelf gekookt maar helaas niet meer gekampeerd. Er was namelijk een koufront over het Zuider Eiland getrokken, waardoor het ongewoon koud was. Onze gehuurde kampeerset had toch nog zijn nut, want de extra slaapzakken hadden we als aanvulling op onze eigen slaapzakken nodig in de houten cambines waarin we sliepen. Wij dachten dat wij watjes waren en extra moesten wennen aan de kou na zoveel tropenmaanden, maar ook de andere toeristen en lokale bevolking raakten er niet over uit gepraat.

Het was niet alleen de kou, maar met name de wind die opstak. Wij moesten het observatorium boven op Mt John bij Lake Tekapo vroegtijdig verlaten omdat de wegen op de berg afgesloten werden. We konden ons daar best iets bij voorstellen, want wij konden nauwelijks op onze benen blijven staan.

 

Het weer leverde wel weer mooie plaatjes op: de eerste sneeuwval van het jaar in de Zuider-Alpen bij Mount Cook! Ook al was Mount Cook zelf niet zichtbaar door de wolken, het gebied was hoe dan ook prachtig. En het bleek ook nog eens ideaal weer voor zweefvliegen. Iets wat nog op het wensenlijstje van Helmi stond. Dus toen wij ons slaapadres in Twizel verlaten hadden en een zweefvliegclub passeerden moest Jeroen direct afslaan. We konden bijna direct instappen: Helmi met instructeur werd eerst door een motorvliegtuig omhoog getrokken. Waarna Jeroen tien minuten later de achtervolging inzette. Jeroen moest het helaas afleggen, want Helmi steeg tot grote hoogten. Haar instructeur achter haar ook, die ging helemaal uit zijn dakkie. Nog nooit was hij binnen half uur tot 13.300 feet gestegen en weer gedaald. Ook voor Helmi was het een groot feest, zij kwam nog hoger dan de top van Mount Cook in minder dan een half uur. Het uitzicht was prachtig en het zuurstofgebrek was zeker minder dan wanneer ze zelf had moeten klimmen.  Jeroen had ook geluk, hij mocht twee keer stijgen en landen nadat ze bij de eerste poging bijna tegen een berg opvlogen.

De rest van de trip werd veilig in de auto vervolgd. Met ook vanaf de grond een prachig uitzicht over bergen, rivieren, dammen, kleinde dorpjes en zee. Langs de kust zijn diverse punten waar zeehonden, zeeleeuwen en pinguins rusten en spelen, voor ons een gelegenheid om tussen het rijden door lekker de benen de strekken.

Ons doel was om vijdagavond in Dunedin te arriveren. Daar heb ik (Helmi) namelijk familie wonen. Mijn neef Tom en zijn gezin (vrouw Linda en dochters Francesca en Ruby) waren zo hartelijk om ons uit te nodigen om het weekend bij hun te logeren. We hebben elkaar 20 jaar geleden bij een bezoek van Tom en Linda aan Nederland ontmoet, maar veel waren we niet veranderd. Het was echt heel leuk om allerlei herinneringen op te halen en de rest van mijn familie:  oom Frits, neef Frank, nicht Margo met partners te ontmoeten. Heel leuk dat iedereen bij ons onverwacht bezoek tijd voor ons vrij kon maken.

Dunedin is een leuke stad waar veel studenten wonen. Linda, Ruby en Helmi hebben zaterdagmiddag in het winkelcentrum koekjes voor de meisjesscouts verkocht. Dat was tenminste de bedoeling: Helmi heeft uiteindelijk meer gekocht dan verkocht. Tom, Linda en Ruby hebben verder aan ons de omgeving van Dunedin laten zien. Wij kunnen ons best voorstellen dat zij hier met veel plezier wonen, want het is er echt prachtig met haar blauwe zee, witte verlaten stranden en kronkelwegen door de groene heuvels. Op zondagmiddag hebben we naast zeehonden in de omgeving zelfs albatrossen met enkele 'chicks' gezien. Deze vogels hebben een spanwijdte van meer dan 3 meter en zo'n chick weegt na een aantal maanden al meer dan 10 kilo en ziet eruit als een grote witte donsbal. 

Jeroen is op dit moment aan het golven met Frank en Richard. Hij zal wel moe terug komen, want er is hier echt geen vlak stukje te vinden in de omgeving en dus ook niet op de golfbaan. Helaas moeten we hierna afscheid nemen van mijn lieve familie en trekken we verder richting de zuidkust. De zon schijnt weer dus wie weet gaan we onze nieuwe tent binnenkort nog eens opzetten.

Commentaar
Toevoegen
Kamperen
Ellen (62.45.93.xxx) 2009-03-17 02:14:28

Hee luitjes,

Wat een pech dat er net een koudefront overtrok toen jullie
gingen kamperen! Maar gelukkig schijnt de zon alweer en heb je lekker kunnen
zweefvliegen... Geniet nog van jullie tripje en doe voorzichtig!

xxx Ellen
Schrijf commentaar
Naam:
Email:
 
Onderwerp:
 
 
Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

3.25 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

LAST_UPDATED2
 
 

Zoeken

Poll

Zullen we een boek schrijven over onze reis?
 

Random foto

No images