Archief

login



De schoolmeester en de dorpspomp PDF Print E-mail
Geschreven door Jeroen   
maandag, 03 november 2008 23:44

Het huis van onze gids was basic en degelijk. Van hout (uiteraard), gebouwd op palen, zodat je de rijstkorrels die je morste makkelijk naar beneden kon gooien, waar de kippen en de honden rondscharrelden. Als je het trapje op liep kwam je in een open ruimte, gescheiden door een houten muur. Achterin zat de keuken. Links twee afgesloten kamers (waarschijnlijk een voor de ouders en een voor de kinderen). Geen electriciteit en geen stromend water, maar je keek uit op de dorpspomp, waar we ons, in het openbaar, na een dag wandelen in de stromende regen, mochten douchen.............. OK, dat doen we morgen wel weer! Ook de inrichting van het huis was eenvoudig. Geen meubels, lekker makkelijk, de vloer is je beste vriend. Je zit erop, je slaapt erop en je eet ervan. Het toilet bevond zich achter het huis: de tuin, een soort mijnenveld, maar dan met drollen.

Zodra we aankwamen, kregen we bezoek van, wat later bleek, de schoolmeester. Na de verlate lunch ging de fles rijstewijn open en die werd door onze 2 gidsen en de schoolmeester, met onze hulp, vakkundig mandaat gemaakt. Je zou denken dat schoolmeesters in dit land overdag een andere belangrijke taak hebben. Er zijn in dit land heel veel kinderen. Onze gids Mr Nai bij wie we logeerden en die geen Engels sprak, had bijvoorbeeld 5 zonen (en 2 dochters, maar dat kwam pas later ter sprake) en dan doe je eigenlijk nog maar net een beetje mee. Bij de bergvolkeren (minorities) trouwen de meisjes op hun 15de en bij de Cambodjanen (Khmer) op hun 18de en dan gaat het grote kinderfeest beginnen. Verder zijn er nog heel veel mensen die niet kunnen lezen of schrijven. Iedereen die maar enigszins intelligent was, is in de jaren '70 door de Rode Khmer vermoord. Alle steden zijn ontruimd en de stedelingen (vijanden van de revolutie) zijn gedwongen te werk gesteld op het platteland. Onze andere gids (die een beetje Engels sprak) Mr Tith Vutha (26) had zijn beide ouders nog, maar dat is zeer uitzonderlijk. Je ziet nauwelijks oudere mensen. Zijn beide zussen waren omgekomen tijdens het bewind van de Rode Khmer. Verder lijkt er nauwelijks enig mileubesef. Het is niet alleen een grote bende op straat. Ook onze gidsen verbrandden gewoon de plastic flessen in de jungle........, even vergeten dat het schadelijk is.......... (hopelijk vergeten ze dat nu niet meer). Ook zijn grote delen van het oerwoud inmiddels gekapt, vooral aan de randen. Teakhout. Werk aan de winkels voor de schoolmeester zou je zeggen, maar die zat gezellig bij ons een wijntje te drinken. Aan onze Engelstalige gids merkte je overigens dat een beetje opleiding effect heeft. Hij had nu 1 dochtertje (en een nieuwe motor van 1000 dollar) en zou pas over een paar jaar aan een tweede beginnen. Hopelijk natuurlijk wel een zoon!

Wij hebben nog een rondje gelopen door het dorp, maar iedereen was aan het werk op de rijstvelden. Net als de vrouw en de kinderen van de gids waar wij logeerden. Als het dan donker is, de wijnfles leeg en de kaars opgebrand ga je slapen. Wij (net als onze gidsen) op de houten vloer, de schoolmeester in de hangmat, waar hij al sinds de fles leeg was in was beland. Ergens gedurende de nacht is hij toch uit zijn hangmat weten te komen. Wellicht eruit gejaagd door de hond die ons 's nachts kwam vergezellen of door onze andere gids, die er 's ochtends ziek in wakker werd. Drank of malaria?

De volgende dag konden we een beetje bijkomen van de twee dagen in de jungle en de nachten in de hangmat en op de houten vloer. Eerst een uurtje op de motor, over glibberige wegen met grote diepe plassen, waar onze motoren maar net doorheen konden. Vervolgens een tochtje met de boot naar een traditionele begraafplaats in de jungle. Begrafenissen worden al vroegtijdig voorbereid. De houten grafkisten staan onder de houten huizen te wachten. Het is namelijk een aardig klus om zo'n grafkist te maken en te beschilderen. Dus beginnen ze er op tijd mee. Wel een gek idee dat het eerste wat je ziet als je thuiskomt, je grafkist is ..... Aan de andere kant, je weet toch zeker dat het een keer gaat gebeuren, en dan kan je maar beter een mooi kistje hebben. Als de persoon is overleden slapen de famileileden een week lang op je graf en daarna, als er geld voor is, wordt er nog een houten beeld gemaakt, met typische attributen van die persoon. 

Na de begraafplaats naar een Chinees en Lao dorpje gevaren. Wat een verschil! Wij hadden na ons verblijf in Beijing niet het idee dat die Chinezen nou zo schoon en opgeruimd waren, maar ten opzichte van de Cambodjanen zou je denken dat de bezem en afvalbak een Chinese uitvindingen zijn! Na het ritje terug op de motor zat onze jungle trekking erop. Konden we weer lekker een koude douche nemen in onze hill lodge. Heerlijk! 

Commentaar
Toevoegen
Schrijf commentaar
Naam:
Email:
 
Onderwerp:
 
 
Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

3.25 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

 
 

Zoeken

Poll

Zullen we een boek schrijven over onze reis?
 

Random foto

No images