Archief

login



Onze laatste warme douche PDF Print E-mail
Geschreven door Helmi en Jeroen   
zondag, 08 februari 2009 23:45

Na 2 nachten in een kast op de boot verlang je toch wel naar een een lekker bed en een warme douche. In de Lonely Planet gelezen dat er op heel Flores geen warme douche te vinden zou zijn, maar je hoopt toch dat er iets verbeterd is de afgelopen jaren. In Labuanbajo, de havenstad in West-Flores waar wij de Perama cruise verlieten, was dat in ieder geval niet zo. In het bed hoefden we niet zo lang te slapen, want de bus zou de volgende ochtend al om 6 uur vertrekken. Als we in Maleisie vroegen ‘hoe laat vertrekt de bus’ kregen we standaard het antwoord ‘als die vol is’, een hele andere tijdsbeleving, een keer zaten we een uur of 2 in en om te bus te wachten tot er voldoende passagiers waren om winst te maken, hier vertrok de bus echt stipt om 6 uur. Alert blijven dus, gelukkig hadden we geen behoefte om langer in bed te blijven. Eigenlijk wilden we met de boot naar Sumba, maar niemand kon ons vertellen wanneer die vertrok.

Geen tijd voor ontbijt, jammer dat de bus pas 7 uur later stopte voor de lunch. We hadden nog net een paar broodjes en flesjes water kunnen kopen toen de bus stopte om nog wat nieuwe passagiers in te laden. Na 10 uur in de bus, maanden geleden hadden we al vastgesteld dat onze fysieke grens op 6 uur in een Aziatische bus lag, gelukkig hadden we deze keer voldoende ruimte, waren we in Bajawa. Een heerlijk koel stadje op 1000m hoogte. Geen warme douche, maar als na het eten de plaatselijke rock band een prive concert voor je geeft en de restauranteigenaar mee doet op z’n van plastic flesjes geimproviseerde sambaballen, ben je dat en de lange busrit snel vergeten.

Op Flores wonen verschillende etnische groepen. Rond Bajawa wonen Ngada volkeren. Van oudsher zijn zij animisten, dankzij de Nederlandse overheersing en de komst van missionarissen vanaf begin 1900 is er en mix tussen animisme en Christendom ontstaan. Wij hebben een aantal traditionele Ngada dorpen bezocht. Twee rijen huizen met rieten daken, met de openingen naar elkaar toe. In het midden staan een aantal totem-parasollen en miniatuur-rieten-huisjes. Dit zijn gedenktekens voor vroegere voorouders. De parasols voor mannen en de miniatuur huisjes voor vrouwen. Tegenwoordig maken ze Westerse graven, die ze pal voor hun deur plaatsen.

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Deze dag zat het mee. We konden naar onze volgende bestemming een lift krijgen van een gids en zijn chauffeur in luxe auto, die op weg waren naar Maumere om touristen op te halen voor een 9-daagse tour rond Flores. Na een tussenstop in Ende, waar bleek dat de ferryboot naar Sumba pas over 10 dagen zou vertrekken, kwamen we aan in Moni aan de voet van de Kelimutu. De gekleurde meren van de Kelimutu behoren tot de highlights van Flores. Voordat we ze konden aanschouwen moesten we eerst meedelen in de feestvreugde van de hotelfamilie. Er was iemand jarig en hoewel het pas een uur of 13.00 was hadden ze al een aardig drankje op. Wij moesten ook iedere keer dat we ons gezicht lieten zien een drankje meedrinken, uit respect. Normaal zijn we daar niet zo vies van, maar hier hadden ze wel heel veel gedronken.

Toch nog een BOB gevonden die ons naar de top van de Kelimutu wilde rijden, waar we tussen de wolken door de schitterende gekleurde meren, lichtblauw, bruin, zwart, konden zien. Ons hotel had weer geen warme douche, dus op de terug weg maar naar de hot springs. Een iets andere ervaring dan in Japan. Balancerend tussen de rijstvelden door, kwamen we bij een poel waar warm water in stroomt. Daar ga je dan gezellig tussen de locals in de modders zitten en ‘je ding doen’. De ene zit z’n tanden te poetsen, de andere z’n haar te wassen en de derde z’n rug te krabben. Gezellig! Het heeft geen zin om je voeten schoon te maken, want je moet ook weer door de rijstvelden terug. Je begrijpt dat wij toch nog even met plezier onder onze koude douche zijn gesprongen. 

Onze hoop was gevestigd op Maumere voor onze laatste warme douche. Vanuit hier zouden we naar het kindertehuis op Sumba vliegen. Een met plankband bij elkaar gehouden bus, bracht ons door tropische regenbuien, waardoor de straten soms meer rivieren lijken, naar dit troosteloze havenstadje. Toen bleek dat het enige hotel dat warm water zou moeten hebben, niet eens een fatsoenlijk bed had, hebben we toch maar voor een goed bed zonder warm water gekozen. De ‘Hello Mister! Where you going?’ waren in dit stadje niet te vermijden. Allemaal goed bedoelt hoor, ze hebben gewoon niets beters te doen en ik denk dat dit het enige Engelse zinnetje is dat ze kennen. Hier hebben ze wel het enige internetcafe op heel Flores, waar we ons heerlijk konden afzonderen en ons weer een dagje op onze bruiloft konden storten. Hadden we toch op Bali onze laatste warme douche gehad.

Commentaar
Toevoegen
Schrijf commentaar
Naam:
Email:
 
Onderwerp:
 
 
Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

3.25 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

LAST_UPDATED2
 
 

Zoeken

Poll

Zullen we een boek schrijven over onze reis?
 

Random foto

No images